ACV-voorzitter Ann Vermorgen
Vorige week verklaarde de administrateur-generaal van de FOREM, de Waalse tegenhanger van de VDAB, dat ‘iets meer dan 35 procent van de werkzoekenden die hun uitkering zullen verliezen, minstens één arbeidsovereenkomst hebben bemachtigd in 2025’. Ze sprak daarbij over een ‘positieve dynamiek’ en een gunstig gevolg van de hervorming die de uitkeringen van langdurig werklozen stopzet.
Sommige Vlaamse politici klopten zichzelf op hun sociale media alweer op de borst. ‘Daarom hervormen!’ Welnu, u bent ongetwijfeld samen met mij blij als mensen weer aan het werk kunnen. Werk zorgt in het beste geval voor een goed inkomen, een zinvolle bijdrage aan de samenleving, sociale contacten. Maar uit navraag bleek het voldoende om één dag gewerkt te hebben in 2025 om in die statistiek te worden opgenomen. Niets wijst erop dat het zou gaan om werk van enige duur of kwaliteit. Bovendien zijn ongeveer 30 procent van de werkzoekenden die zullen worden uitgesloten, mensen die eigenlijk werken. Weliswaar met tussenpozen, zoals uitzendkrachten, deeltijdse werknemers met contracten van bepaalde duur, freelancers.
Dit soort statistieken publiceren zonder context is mensen doelbewust in een slecht daglicht stellen. Alsof kwaliteitsvolle jobs voor iedereen voor het rapen zouden liggen. Gaat het die politici werkelijk om mensen en de samenleving vooruithelpen? Ik stel me er veel vragen bij.
Alle prijzen stijgen, maar niet uw loon, uw pensioen of uw uitkering. Een moeder van twee kinderen, met een handicap en die noodgedwongen deeltijds werkt, mag nog langer pompen. Ze krijgt er daarna een pensioenmalus bovenop.
Ook voor werkenden hebben diezelfde politici weinig goeds in petto. Ze willen knoeien met de index. Alle prijzen stijgen, maar niet uw loon, uw pensioen of uw uitkering. Een moeder van twee kinderen, met een handicap en die noodgedwongen deeltijds werkt, mag nog langer pompen. Ze krijgt er daarna een pensioenmalus bovenop. Iemand die als nachtarbeider begint, dreigt voortaan minder gecompenseerd te worden voor dat ongezonde werk. Wie ziek wordt, wordt ter verantwoording geroepen, maar wie ziekmakend werk aanbiedt of weigert aangepast werk aan te bieden, blijft buiten schot.
Ondertussen blijft het muisstil rond correcte bijdrages van vermogenden. Worden bewezen nutteloze loonsubsidies ongemoeid gelaten. Tikt het aantal managementvennootschappen verder aan.
De regering heeft niet méér tijd nodig. Er is meer rechtvaardigheid nodig. Dat vraagt introspectie van alle partijen aan tafel. Dat maken we duidelijk op 24, 25 en 26 november.
