Geheel voorspelbaar: een paar opiniemakers en journalisten stellen zich vragen bij de vakbondsactie van volgende week maandag rond de pensioenplannen van De Wever. Ze stellen dat die acties veel te vroeg komen, dat er nog niets beslist is. Ik kan hen geruststellen: we zijn niet over een nacht ijs gegaan.
Maar ervaring leert dat het veel beter en efficiënter is om nu de Arizona-onderhandelaars te waarschuwen voor ondoordacht en slecht beleid. Als beslissingen eenmaal genomen zijn, zelfs als zijn ze ronduit slecht, is het veel moeilijker om op de stappen terug te keren. Want wie gelooft dat politici na maanden ploeteren nog zullen openstaan voor bijsturingen van slechte plannen? En slechte plannen, dat zijn het.
Waarschuwen
We bewijzen ons kwakkelende onderwijs echt geen dienst door het beroep van leerkracht een heel pak onaantrekkelijker te maken. Hetzelfde geldt voor de politie, de brandweer, het leger, het openbaar vervoer, justitie en heel wat andere cruciale overheidsdiensten. Onze samenleving stelt veel vertrouwen in deze diensten. We rekenen erop, iedere dag weer.
Maar voor de formateur, en veel van zijn voorgangers, zijn die mensen en diensten niet veel meer dan een uitgavenpost waarop makkelijk kan worden bespaard. En dat gaat veel verder dan enkel het pensioen van de mensen. Wie openbare diensten ondermijnt, ondermijnt de welvaart en het welzijn van de hele samenleving. Er duiken dagelijks voorbeelden op van kapot bespaarde publieke dienstverlening en de bijzonder kwalijke gevolgen daarvan.
Wie openbare diensten ondermijnt, ondermijnt de welvaart en het welzijn van de hele samenleving.
We gaan trouwens ook het enorme aantal langdurig zieken niet terugdringen door het mes te zetten in eindeloopbaanregelingen zoals landingsbanen, nog zo een plan uit de ‘supernota’. Het is tien jaar na de verhoging van de pensioenleeftijd nog altijd wachten op de eerste maatregel die ervoor moet zorgen dat loopbanen geen uitputtingsslag worden en dat mensen het werk wat langer kunnen volhouden. Het resultaat kennen we.
Het afbouwen van gelijkstellingen voor het pensioen zal er ook niet voor zorgen dat mensen een beter pensioen hebben, het zal enkel maken dat vooral vrouwen er nog veel bekaaider zullen vanaf komen. Samengevat: ik vind dit alles belangrijk genoeg om regeringsonderhandelaars nu al te waarschuwen. Dat we daartegen op straat moeten komen, zegt vooral veel over de ontvankelijkheid van de politiek voor deze terechte bekommernissen.
Alternatieven
Wat me ook bijzonder opvalt in media is de onvermijdelijkheid waarmee de plannen van de heer De Wever vaak voorgesteld worden. Dat is precies waar de formateur nu al maanden op aanstuurt, door telkens maar te herhalen dat er geen alternatief is. En dat lukt blijkbaar. De keuzes in de supernota worden daardoor verheven tot quasi wetenschap, ontdaan van elk spatje ideologie of politiek opportunisme.
Er zijn wel degelijk alternatieven voor de plannen van De Wever die als onvermijdelijk worden voorgesteld.
Sta me toe: er zijn wel alternatieven om de begroting op orde te krijgen. Ik noem er maar een paar. Als de Arizona-onderhandelaars eindelijk fiscaal orde op zaken zouden stellen, zouden we al een heel eind opgeschoten zijn. Als we voorkomen dat mensen massaal uitvallen door langdurige ziekte, en dat is iets anders dan bruutweg zieken sanctioneren, bespaart dat miljarden. Ook het dichten van de enorme gaten in de inkomsten van de sociale zekerheid, geslagen door de tax shift en andere aderlatingen door allerlei goedkope statuten en cafetariaverloningen, levert miljarden op.
Als dat allemaal politiek onhaalbaar is, dan is dat geen natuurwet. Dat zijn simpelweg politiek-ideologische keuzes. En tot tegenbericht is het in een democratie nog altijd gepast om daar, ook vanuit het middenveld, andere keuzes tegenover te stellen. En daar ook actie rond te voeren als we op een andere manier geen gehoor krijgen.
Ann Vermorgen - voorzitter ACV
