Wie al eens het vliegtuig neemt, kent de aantrekkingskracht van de vele winkels op de luchthaven, met rekken vol parfum, chocolade en andere luxeproducten. Brussels Airport is zelfs de grootste chocoladewinkel ter wereld. Per minuut gaat er zo’n anderhalve kilogram chocolade over de toonbank, ofwel meer dan 800 ton per jaar.
De luchthaven is al meer dan tien jaar het werkveld van Carla. ‘Ik heb al honderdduizenden mensen in mijn winkel zien passeren, de meeste klanten herinner ik me uiteraard niet meer. Maar ik moet zelf wel een blijvende indruk nalaten, want regelmatig vertellen reizigers me dat ik ze hier een paar maanden of jaren geleden dit of dat verkocht heb en speciaal voor mij opnieuw langs zijn gekomen’, glundert ze.
Meer dan verkopen
‘Hoewel onze job in eerste instantie verkopen is, doe je zoveel meer’, legt Carla uit. ‘Zeker mensen die voor de eerste keer in hun leven vliegen of bij wie het al lang geleden is, komen soms heel zenuwachtig toe. Dan probeer ik ze te kalmeren en op hun gemak te stellen. Anders begint hun vakantie al met stress.’
‘Toen ik hier startte, zag ik het als een opstapje naar een andere baan. Gaandeweg ben ik echt van het werk gaan houden. Heel wat collega’s zijn hier al twintig of 30 jaar aan de slag’, weet ze. ‘De luchthaven is elke dag van het jaar open, dat betekent dat wij ook in het weekend en op feestdagen werken. Dat is niet voor iedereen evident, zeker niet om te combineren met een gezin en sociaal leven, maar het biedt op andere vlakken unieke voordelen.’
‘Mensen die voor het eerst in hun leven vliegen zijn soms heel zenuwachtig. Ik probeer hen dan altijd op hun gemak te stellen, zodat ze stressvrij kunnen vertrekken.’
Carla vind je meestal in een winkel op de terminal na de passpoortcontrole. ‘Het is een fantastische werkomgeving omdat je hier passagiers uit alle hoeken van de wereld ziet. Die cultuurverschillen houden het boeiend.’
‘Door de vele verbindingen met Afrika passeren hier bijvoorbeeld heel wat Afrikaanse passagiers. Zij zijn vaak oprecht geïnteresseerd: ze willen weten hoe het met ons gaat. Maar ze komen ook met hun eigen verhaal. Zo zijn er regelmatig oudere passagiers die vertellen dat ze voor het eerst in hun leven naar hun geboorteland terugkeren om hun familie weer te zien. Zo draagt elke passagier een ander verhaal in zijn koffer mee.’
Vergeten manieren
De drukte en hectiek van de vakantiemaanden zorgen er soms voor dat de gemoederen oplopen. ‘In de zomer versterken heel wat jobstudenten onze ploeg, anders kunnen we het niet bolwerken’, aldus Carla.
‘Door het grote aantal passagiers (op de drukste dag deze zomer vertrokken er meer dan 90.000, red.) zijn er soms lange rijen, niet alleen bij ons, maar ook aan de veiligheids- en paspoortcontroles. Daardoor verliezen mensen soms hun geduld en durven ze kwaad of onbeleefd reageren. Dan zeggen ze geen woord als ze aan de kassa staan, want het moet vooruitgaan. Dat vind ik jammer, want een praatje, hoe kort ook, maakt het werk net aangenaam.’
‘De chaos, onzekerheid en angst van 22 maart 2016 blijf ik met mij meedragen.’
De stress bij reizigers heeft nog een ander gevolg, vertelt ze. ‘Passagiers onder tijdsdruk durven alles vergeten in de winkel. Je wil niet weten hoeveel ik er al achterna heb gelopen omdat ze hun rolkoffer lieten staan. Maar zelfs hun kinderen durven ze in zo’n momenten wel eens in de winkel achterlaten. Gelukkig hebben we ze tot dusver altijd kunnen herenigen.’
Vergeten bagage zorgt niet alleen bij passagiers voor stress. ‘Ik was hier aan het werk op de dag van de aanslagen van 2016. (Stilte) De chaos, onzekerheid en angst van toen draag ik nog steeds mee. Terugkeren naar de luchthaven was moeilijk voor mij. Elke koffer waar niemand bij stond werd plots een bedreiging, elke passagier verdacht. Gelukkig kon ik die angsten dankzij therapie overwinnen. Maar dat verhaal draag ik voor de rest van mijn leven mee in mijn eigen koffer.’
*Carla is een schuilnaam.
