een strijkplank staat klaar
ID/ Jeroen Van Looy

Het viel me op tijdens de Internationale Vrouwendag op 8 maart en de Week van de vrijwilliger die zich op hetzelfde moment afspeelde: onze samenleving heeft een groot probleem met onbetaald werk. Het is cruciaal, maar het wordt o zo weinig gewaardeerd.

Vrouwen zetten zich hun hele leven in, zowel betaald via hun werk als onbetaald door de talloze huishoudelijke
en gezinstaken die, zelfs in 2024, nog grotendeels op hun schouders rusten.

Vrouwen spenderen in België gemiddeld 9,5 uur per week meer aan die onbetaalde huishoudelijke taken en zorg dan mannen. Een maaltijd op tafel toveren, een luisterend oor bieden aan een vriendin, mantelzorg verrichten voor een naaste, als vrijwilliger activiteiten organiseren in je buurt, kinderen aankleden en naar school brengen … lijken doodgewone dagelijkse activiteiten, maar niks is minder waar. Ze betalen voor die inzet een hoge prijs: vrouwen werken vaker deeltijds en hebben dus minder inkomen en later een lager pensioen. De combinatie leidt tot meer stress en meer langdurige ziekte. Promotiekansen zijn kleiner.

Maar liefst 60 procent van alle arbeid in België is onbetaald, en daarmee is het een van de grootste sectoren van onze economie. Ook vrijwilligers spelen in die onbetaalde inzet een cruciale rol. Zonder vrijwilligers geen delegee op het werk, geen chiro, geen voetbalclub, geen mantelzorg ... U moet zich maar eens proberen in te beelden dat alle taken die nu onbetaald worden uitgevoerd niet zouden gebeuren. Onbetaalde inzet vormt de onzichtbare motor die de samenleving aandrijft. Zonder die essentiële arbeid valt alles stil.

Toch ontleen je geen status, macht of inkomen aan onbetaald werk, in het beste geval haal je er zelf voldoening uit. Onbetaald werk is onzichtbaar. Zelfs als dat onbetaald werk zichtbaar gemaakt wordt, krijgt het nog zeer weinig respect. Het beste bewijs daarvan is de dienstenchequesector. Poetshulpen doen cruciaal werk, ze zorgen ervoor dat andere mensen kunnen gaan werken. En toch krijgen ze daarvoor bitter weinig waardering: ze verdienen een zeer laag loon voor hun zware werk en hun werkgevers vinden het blijkbaar normaal dat ze eenzijdig de eindejaarspremie en syndicale premie van poetshulpen kunnen afschaffen.

Het is tijd om al dat onzichtbaar werk zichtbaar te maken. Om het te waarderen op zijn werkelijke, onschatbare waarde.

Ann Vermorgen, ACV-voorzitter

23907806 vierkant
Visie Nieuwsbrief inschrijven

Blijf op de hoogte via onze nieuwsbrief!