Tijdens de verkiezing wilde je aandacht vragen voor discriminatie op de werkvloer. Waarom net dat thema?
‘Ongeveer negen jaar geleden kreeg ik zelf op mijn werk te maken met opmerkingen over mijn geaardheid die absoluut niet door de beugel konden. Ik kreeg bijvoorbeeld de vraag of ik op dezelfde begraafplaats zou worden begraven als de ‘gewone mensen’. Die opmerkingen kwamen niet alleen van een collega, maar ook mijn van toenmalige werkgever. Zoiets laat sporen na. Maar discriminatie kan zoveel vormen aannemen. Het kan gaan over gender, afkomst, huidskleur, uiterlijk of eender welk verschil dat mensen gebruiken om iemand uit te sluiten.’
Wat was de impact van die ervaring op jou?
‘Ik heb daar maanden echt mee rondgelopen. Uiteindelijk heb ik beslist om van job te veranderen. Vandaag werk ik bij Dcase en daar is de sfeer totaal anders. Ik voelde meteen dat ik aanvaard werd. Ook tijdens mijn Mister Gay-campagne kreeg ik veel steun van mijn werkgever en collega’s. Dat toont dat het anders kan.’
Heeft jouw campagne reacties losgemaakt?
‘Absoluut. Ik heb vooral zelf mijn eigen verhaal verteld en daardoor begonnen anderen ook hun ervaringen te delen. Mensen vertelden me dat zij met soortgelijke situaties geconfronteerd werden en vaak niet weten wat ze moeten doen. Dat heeft me doen beseffen hoe groot het probleem nog altijd is.’
We horen vaak dat Vlaanderen een tolerante samenleving is. Hoe kijk jij daarnaar?
‘Op veel vlakken doen we het goed, maar we zijn er nog lang niet. Als homoseksuele man merk je bijvoorbeeld in grote steden meer aanvaarding dan in kleinere. Als ik vergelijk met tien jaar geleden heb ik wel het gevoel dat er op bepaalde vlakken opnieuw achteruitgang is. Mensen denken soms dat discriminatie bijna niet meer voorkomt. Maar het gebeurt vaker dan we denken. Alleen wordt er niet altijd over gesproken, zeker op het werk. Veel slachtoffers zwijgen uit schaamte of onzekerheid. Mensen geven niet snel toe dat ze gepest worden. Maar net door open te zijn, merk je dat mensen begrip tonen en steun geven.’
Wat kan er gebeuren om een inclusieve werkplek te creëren?
‘Het begint bij een duidelijke boodschap. Werkgevers moeten expliciet zeggen dat iedereen welkom is en zichzelf mag zijn. Als een zaakvoerder die houding uitdraagt, zullen anderen veel minder snel discriminerend gedrag stellen. Leidinggevenden spelen een sleutelrol. Zij bepalen mee welke cultuur er leeft.’
‘Ook vakbonden zijn belangrijk. Wanneer mensen mij vertellen dat ze discriminatie meemaken, raad ik hen altijd aan om zich bij de vakbond te informeren. Velen weten niet welke rechten ze hebben of welke stappen ze kunnen zetten. Als ik vroeger beter had geweten wat mijn rechten waren en welke ondersteuning ik kon krijgen, dan was de situatie waarschijnlijk minder geëscaleerd.’
Welke boodschap heb je voor werknemers die discriminatie ervaren?
‘Durf erover te praten! Als je blijft zwijgen, raak je geïsoleerd en maak je jezelf ziek. Zoek iemand die je vertrouwt, praat met collega’s, je leidinggevende of je vakbond. Je staat er niet
alleen voor. Daarom wil ik mij ook na de verkiezing blijven inzetten rond discriminatie op de werkvloer. Het hoofdstuk Mister Gay stopt misschien, maar mijn engagement stopt niet.’
Ervaar je discriminatie op het werk?
Neem contact op met je ACV-afgevaardigde in je bedrijf, met ACV West-Vlaanderen of meld het online via het meldingsformulier op de website. Samen bekijken we welke stappen mogelijk zijn.
Tekst Judith Deryckere
